Bugünkü
akış çok iyiydi. Sabahın o mahmurluğundan bir anda çıkıp başka bir dünyaya
hemen girebildik. Fehmi’nin sevinci görülmeye değerdi: ”Bütün konuştuklarımız
oluyor! Çok keyif aldım! Ama daha iyi olabilir. Seyirciyi sizi izlemeye mecbur
bırakıyorsunuz, bu harika bir şey!”
Yorgunluğa
rağmen bir anda başka bir dünyaya açılabilmek oyunun aslında teknik kısmının,
matematiğinin ne kadar güçlü ve aynı derece önemli olduğunu gösteriyor. Bu matematik
mevzuu üzerine şu hengame geçtikten sonra etraflıca düşünmek istiyorum.
Yönetmenin eldeki malzemeyi şekillendirmesi, onlara “partisyon” eklemesi vs.
Bizim oyunda yönetmenin yaptığı bu işi esasen oyuncunun kendinde geliştirmesi,
bir nevi ikinci görevi, gözü haline getirmesi gerek. Yani sadece bir şeyler
yaptım, benden bunlar “fışkırdı” demekle kalmamalı, bunlara reji de uygulayabilmeli,
izlenir durumda olmaktan gelen pratik gereklilikleri kendi yaratımını
şekillendirmede rahatlıkla uygulayabilmeli.
Provanın
ardından Fehmi, küçük ama önemli uyarılarda bulundu: tokatlar artık gerçek
olmalı, mili saniyelerin bile önemli oluşu, eylemlerin gerçekten yapılması…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder